Bir Eflatun Ölüm

bir kalbinizin olduğunu unuttuysanız

beslemeyin artık göğsünüzdeki cehennemi

dedi ve döndü sırtını gitti derviş

hû zikrinde terse yatınca yüreğim

kalabalıklar içinde yalnızlaşıyorum

kemiğe dayanan bıçak izidir sözcüklerim

incitmemek için kendimi susuyorum

yalnızca

gülün kalbini okşayan

’eflatun bir ölümdür’ soluğum

kırılmaya yüz tutmuş bir ağaç gövdesiyim yoksa

içimi çürütüyorum

ateş ve kül ertesi

kavmim recm edince kimliğimi

yağmurlar yeşil yağar

kangren ironi sokağına

’dokunma dersleri’nden sınıfta kalan

karanlık bir yüzüm var şimdi

ellerim nasır

yüzüm hüzün de’senli yara

bizi ölüm p/aklar

kuyular Yusuf dolduğunda