Çocukluğumdu İçimi İhtiyarlatan

Arkadaşları tarafından dilencilik yapmak istemediği için öldüresiye dövülen; Küçük Bedrettin'in adına yazılmıştır...

............................

'vurmayın'

'vurmayın'

diye yalvardı çocuk insanlara.

elinde hıçkırıklarına aşina mendiller.

gözünde; gürültüden korumaya çalıştığı kuş yuvası ışıltısı.

ömrünü giydirdiği bir sokağın

köşebaşını tuttu adımıyla.

dilendi;

direndi inadı; bir şehrin emirlerine.

mavi bir gül narinliğiydi

kısılmış gözlerinden çalınan.

sefaletten beri çoğalamamış

yoksul günlere yattı bedeni.

o günlerde dışlanan kimliksiz arkadaşları acıttı yüreğini

en çok onlara; ölünün toprak üstündeki kardeşliği..

korka korka seslendi devletin kulağına sesi;

su,

ekmek,

yatak..

duymadılar!

kursağına mevzilendi darlık.

ıslattı cinnet yağmurları teni; hüzün yanıkları.

kendine yasaklı bir yaşamda aç, tek başına.

yürüdü.

yürüdü.

küçücük ağzıyla duyun bizi dedi, uzaklara

''o kadar ağlamışız ki.''

saçlarını tarıyordu ayaz alabildiğine.

donmuştu;

adına,

düşlerine..

anlıyorduk, hiç bir oyuncağın arasına konulmayacaktı,

çığlığını acısıyla büyütmeyi öğrenen sesi

anlıyorduk, nöbete kalkmayacaktı

kendi yüzünü unutan tembel güneş.

kendi yüzüne doldu çaresizlik

kendi içine..

gitti;

uzaklara.

ta uzaklara.

şehir, mahkemede hürriyetten yargılanan bir zanlı oldu yanında.

cezayı başıboş bırakarak kesti sistem.

dövüldü,

dövüldü,

dövüldü..

kanayan yerine gömüldü çocukluğu; umuduna.

FE