Çöp Sevdalar

Sen istanbul derdin

Ben hayal bile kuramazdım

Cebimdeki son parayı sigara ya yatırırken

Sen istanbul derdin

Ben tütün yanığı bir hayata vurulmuş kibrit çöpüydüm

Bir türlü Göremezdin

Uzun uzun bakmayı dilesem de gözlerine

Sıkılırdım

Söyleyemezdim

Bir maviye vurgundum

Bir de vurgunluğuma

Arada berede kalanı yoktu zaten

Gerisi her şairin yalanı idi

Biraz bira artığı dil

Biraz kelime dansı işte

Hepsi bu

Oysa sen

Yedi tepede esen rüzgardın

İstanbul esti

Sen geçtin

ne kokun kaldı

ne adın

ihanete tutuştu şehir bir sabah

biz aşk sandıklarından danteller çıkardık

kaneviçeli bir hayata

ben büyük sen dar geldin

söndük....