Dışarısı Kadar Üşüyorum

Penceremde morarıyor güz

Dışarısı kadar üşüyorum

Sesinde rüzgar uğultusu

Odamda kar-çamur...

Küfrediyorum yalın ayak duvarlara

Geçimsiz bir boşluk yüzümde patlıyor

Kanımda bozarıyor renkleri, çiçeklerin

Yine de açıyor çaresiz

Sahipsiz mezarların kalıntılarında, korkak

Dişlerimde kamaşan ateşin, hırsı

Yağız günlerin avlusunda tutsak

Penceremde morarıyor güz

Dışarısı kadar üşüyorum...

02.01.2019

Trabzon