Dökülür Yüreğimden Kelebek Sevdası Düşler
Geceyle gündüzün halvet olduğu tan vaktinde
Cilveleşir gözlerimde, deniz ve orman.
Martılar susar, sessizlik çöker
Ve hala uyurken koca şehir
Sevişir kirpiklerimin arasında, maviyle yeşil,
Kollarım orman olur
Kahverengi bakışlarında
Uçuşur...
GÖZLERİMİN Yeşilinden yapraklar.
Ve kasırgalar kopan yüreğimden
Dökülür kelebek sevdası düşler.
Havlar...
Çöplükte nasibini arayan,
Kuyruk sallayan itler.
Ve miyavlar ...
Fecrin serinliğini, mart sanan kediler.
Peşine düşer evsizlerin
Arsız gözleri seherin.
Ve bir de İblisler!.
Leylin sarhoş vaktine denk gelmişler.
Eskitilmiş ruhların gözyaşları
Sularken kurumuş dallarımı,
Üşür yüreğim
Buz dağından ödünç aldığın bakışlarında.
Ve Karşılar şafak vaktini,
Gerdanıma inci gibi dizdiğin
Şizofren kelimelerin.
Tutarken
Döndürdüğün çarkı ellerim
Avuçlarıma kanar sevdam
Ve ağlar parmaklarım
Gelmişine geçmişine küfrederim.
Çatlarken ar damarım.
Şimdi...
Ruhumda izler bırakır derin derin
Düşer ağlaklarıma sevilerim.
Ve bir bilsen...
Bilsen nelere gebedir...
Issız kalırken yüreğim.
ZEVAL
31.08.2010----01.00