Duvarlar Yalnızlığa Çıkar

Bir yalnızlığın hikâyesidir bu,

Gülmeyi unutturan,

Göz yaşlarını donduran,

pınarlarında,

Bir yalnızlık türküsüdür bu,

Yalnızlığın duvarlarında,

kamçılanan,

Dudaklardan çıt çıkmayan

Bir yalnızlığın selidir bu,

gözyaşı olsun aksın

istersin denizlere,

Damlalar olsun elçi,

ulaşsın sevdiklerine

bir yalnızlığın öyküsüdür bu

Dağlara bakar evinin penceresi,

Gitmek istersin hep çıkmazdır yolu,

Bir sıcacık el uzansa

öpsem dersin,

Derdini biçare-liği-ni

Paylaşsın istersin,

Koparırcasına alırlar sanki,

ulaşamazsın

Öylesine bir yalnızlıktır ki

Anlatmak isteyipte anlatamadığın,

Bir akşam ayazı çıkmışçasına üşüten,

Bir okadarda ürküten,

Güneşin battığı,

Hiç birşeyin yetmez olduğu o an!

Duvarları yumruklamak istersin,

Niye ben, niye sorarsın?

Televizyon annen olsun istersin,

Saat baban olsun,

Koltuklar kardeşlerin,

Sandalyeler arkadaşların,

Aynalar dostun olsun istersin,

Duvarlar yalnızlığın olsun istemezsin!