Evren Hissiyatı

Tanrım burada bulutlardan bir insan yarattığına şahit oluyorum

dokundukça büyüyen bulutlardan

karanfil cennetine

ve cehennemine yabancıların

Tanrım ismi istasyonlardan taşıyor

ben ki hiçbir zaman bir dost bulamamış

o cilasız bankım

yalnızlığım öpüşüyor rüzgarıyla Tanrım

gürültülerin sessizliğimizle

seviştiğine yemin edebilirim

Tanrım tırnaklarını ojeliyor bu bulut

şiirimin

kadın oluyor bir anda

vahşi

bir anda çocuk oluyor bu şiir

mavi

bir anda çığlık oluyorum o ünsüz orkestra şefinin

parmak uçlarında renklenen

gölgeleri döküyorum bardağıma

beyaz oluyor

Tanrım iplikler süzülüyor onun gamzesinden

mutluluğu oluşturan o simli iplikler

sen güzelsin Tanrım

bu bulut güzel

sesi kar tanelerini bağışlıyor dilimin ucuna

soğumuyorum

yabancılaşmıyorum bu yangına

tek heceliyim

onun elleri arasındayken resmimin siyah- beyazlığı

Tanrım onun dudaklarından yaşamak geçiyor yürüyüp

onun ruhuna gidiyor bu ömür serüveni

o yarattığın naçizane insan

gökyüzünün parçası

beyazlığın en mavisi

maviliğin en beyazı

onunla kapıyorum bu şiiri Tanrım

affet

ne müthiş manzaradır onun teni

göz ucumda

dokunmak nasıl bir evren hissiyatıdır

tahmin etmek güç Tanrım

affet

8 Ocak 2013