Eylül

Ne istiyor bu rüzgarlar bizden

Oysa ağaçlar karşısında hiç direnmezken

Acımasızca çalıyorlar yeşilini

Sokaklara süs yapıyorlar

Rüzgar, aşığı düşünür mü ki eserken?

Ve hangi rüzgardır bilmem

Savurdu öylece cılız bedenimi

Karnı tok sevdalara bile kafa tutan ben,

Çaresiz kaldım, kurumuş bir yaprak misali

Göç eden kırlangıçlarla bile vedalaşamadım

Tutundular güneşin eteklerine

Ufukta kayboldular..

Kürek kemiklerimde bir sızı, yokladım ellerimle

Keşke dedim.. Bende gelebilseydim sizle

Kaçabilsem aşktan, kaçabilsem hazandan

Hercai gibi, kardelenimi satabilsem bahara

Aldatabilsem erguvanlarla

Elvan elvan..

Ah aşk!.. Keşke beni bu kadar yakmasan..

Sesin haziran gibiydi,

Oysa eylüldü söylediklerin

Konuştukça sen, döküldüm dalımdan

Kanım bile renksizdi artık

Tek tondu hayatım, sadece sepya

Islak kirpiklerimi, sıcacık gülüşlerinde kurut

Toprağın bile gözleri dolmuş

Hüzün bulaştırmış her şeye eylül

Bu aya özel sanki zaman durmuş

Her mevsimi yaşadım da

Gitmek bilmedi mısralarımda ki sonbahar

Nemli satırların arasında kesilen ellerim

Rüzgarların uçurduğu kan kokusu

Benden bile bahtı karaydı şiirlerimin

Bu zamanda göze batmıyor, ayrılığın kallavisi

Her acıyı hazmediyorsun eylül!

İçimde bir hüzün saklıyorum

Sen eylül!

Benide kabül eder misin?