Eylül Yankısı

Gecenin zulmünden bir eylül çıkageliyor,

Benzi sararan haberciler yeryüzüne kavuşurken.

Yeşil bağırmaya ısrarlı olanlar da var.

Sen bu üçlükler arasındaki dörtlükler gibisin.

Genzi yanmış gök denen abide,

Öksürüp tükürmekte yüzüne dünyanın kirini

Bazı vakit eylül gözlerin

Bazı vakit eylül ellerin

Geçmek bazı anlar sonbahar güftesinden,

Gezinmek senleyken sarrafça.

Tutsam ellerinden ve kaçırsam ağzımdan eylüle benzediğini.

Yüksek ökçelerinde çığıran her yaprağa karışsa gözlerim

Uçarken bir sonbahar güvercini, sözlerim ardısıra uçakalsa.

İki dudağından çıkardığın notayla al gönlünü yağmurun

Sessizliğin sedası varsa gözlerin konuşur.

Ufalanır ellerimde gökyüzü,

Senin yüzüne düşen çiy doğurmadan özünü

Bir eylül sancısı çeken renksiz karanlık,

Sessizce çoğaltır sen matemini.