Failim Olurdu Dur Deyişin

Filarmonik sessizliğinin,

içleri ürperten çığlıklarına, meçhuldüm.

Failim olacaktı; dur deyişin.

Geleceğime, müebbetti zira geçmişin...

Kahırlar uzanıyor sırtıma, boylu boyunca;

ellerinle sıvazlıyorsun, acılarımı.

Yorulduğumca, yüklüyorsun küfeme ahlarını, usulca.

Daha da bir aşkla yakıyorsun geceyi, yapma !

Eskiye özlem olacaktı mesela, yarına mirasım.

Açlık sınırında, ölümü gözlerken hep bir yanım.

Yaşamaya razıydı gönül aslında; bir lokma aşsız,

aşksızlıktan, ölü doğmasaydı eğer, çocuklarımız...

Yeşilin, yeşil doğuşuydu gözlerin; toprağın kahvesine inat.

Eloğlunun, gözüne değmezdi, gözlerinin yeşili.

Severdi ve gururdu bitiş çizgisi.

'Ufuk çizgisinde, hep bir muammaydı lakin ertesi'

Ve sen, yeşil gözleri kör kadınım !

bir sana ağmaydı yarınlarım,

sonsuza dek, sendeydi sol yanım,

Ama hiçbir zaman, yuvam olmayacaktı; sol yanın !