Gariban
Bıyığı terlemeden aka bulandı başı
Kimsesiz kaldığında daha on birdi yaşı
Tuttuğu yas bitmeden başladı aş telaşı
Çoban durdu köyüne davar güttü gariban
Hayat müptela etti yokluk denen zehire
Çaresiz boyun büktü edilen tüm kahıra
Kış gelip de hayvanlar bağlanınca ahıra
Ekmek aş hak getire işsiz yattı gariban
Sığmaz oldu köyüne gençlik çağı gelince
İlk kez yolu gurbete düştü asker olunca
Göçmeye karar verdi teskereyi alınca
Babadan kalma köhne evi sattı gariban
İnsan gibi yaşamdı içindeki tek ülkü
Koca şehirde olsa karnı doyardı belki
Hem çalışır kazanır olurdu malı mülkü
Kurduğu hayallere umut kattı gariban
Hayalini kurduğu şeyler asla olmadı
Günlerce çalmadığı bir tek kapı kalmadı
Lakin karamsarlığa düşüp de hiç yılmadı
Umutla türlü işe elin' attı gariban
Kah görmezden gelinip hemen baştan savıldı
Kimi zaman öfkeyle kapılardan kovuldu
Bazen üç gün çalıştı 'para' dedi dövüldü
Çırpındıkça çırpındı dibe battı gariban
'Hazıra dağ dayanmaz' kalmadı hiç parası
Kuruyacak sanarken derinleşti yarası
Çıkar yol bulamadı bir gün gece yarısı
Karanlığın içine daldı gitti gariban
Gariban biter sandın bu dünyanın gam yükü
Asla bozduramadın mutluluk denen çeki
Ömür meyhanesinde yalan dünyaydı saki
Seni yokluk meyiyle sarhoş etti gariban