Gidişinin Beşinci Sonbaharı

Bir elvedayı çok gördü gönlün

Buyur git, yollar artık senindir

Söküldü kalbimden ilmek örgün

Gönül yangınım artık serindir

Ne hatrın kaldı nede bir hatıra

Silinmiş akıl defterimden mazi

Sözlerin artık içi boş bir muhtıra

Artık gidişine gönlüm de razı

Elimde kaldı kalbinin soğukluğu

Ne de ısıttı şu gönlümü varlığın

Gönlüm senden çekti aşk yokluğu

Bu kadar mıydı senin yarlığın?

Sanma kuruturum göz pınarlarımı

Yaş almaz gözümde bir damla nem

Kapattı gönlüm tüm açık kapılarımı

Yollardır sana en büyük hazinem

Sana gitmek yakışır bana ise kalmak

Geride kalanı hiç düşünür mü giden?

Sen kurnaz tilki, ben ise oldum ahmak

Boynu bükük gül idim sen ise diken

Oysaki seni sevdim seni bildim ev gibi

Kapı dışarı ettin gönlümü, kaldı ayazda

Kalbine sığdıramadın aşkımı, sevgimi

Ben kara kışta kaldım sen ise yazda

Mevsimleri saydım senin ardından

Nice güneşler battı şu ahvalime

Gönlüme kazdığım mezarımdan

Fesleğenlerler ağladı şu halime

Bu, gidişinin beşinci sonbaharı

Yerini dolduruyor iken kara kışlar

Bu, dalından yaprağın son intiharı

Öldü gönlüm, boşuna yakarışlar