Göçebe Tozu

Sızarak çatlayan düşlerin tozuyla ışıyorum duvarları

Ardından her güne başlamanın uysallığıyla usul usul içime yansıyor dünya..

Yalnızlığa bırakılan soğuk kuşlarla dağılıp çoğalıyorum

Bir başıma ve mavinin içinde.

Gül yağmuru bulanıklığın akşamına nemlenen yolculuklara sürükleniyor gün

Ağzımın kıyısında şeftali ağaçları ve özlem çiçekleri suskunluğun iklimi yaşarken

Güneşe akan yüzünüzden öpüyorum

Köklerinde unutulmuş g/izleri

Üşüyünce değişiyorum

Sesim karışıyor rüzgar yemiş ağaçların aydınlık ağına

İncecik sözlerim gövdesinde öyle bahar

Bir avuç kadar..

Uçurumlara sessizce seken yaşımın ay’ından göçebe güzelliği tavırla yoksul gölgelere tutunuyorum

Üstümden gemiler geçiyor

Ve gözlerimde daracık pencereler

İşte tam burada

İçinizden geçiyorum

.....