Gözlerimden

Hayat akıp gidiyordu.

Gözlerimden.

Hayat sen demekti,

Sense hayatın ta kendisi.

Sen gittin.

Gözlerimden.

Akıp gittin öylece,

Hayatım kayıp gitmişti.

Gözlerimden.

Hayat sendin.

Ya da seninle anlamlıydı hayatım.

Ya da hayatı sana katmıştım.

Hayat sendin.

Ben senin bir parçan.

Ne sen bensiz olabilirdin,

Ne ben bütünüm olmadan.

Ve ölüyordun.

Sonbaharın solgun güneşi gibi.

Sonbahar oluvermiştin.

Sonnefesimdin.

Seninle soluyordum.

Hayatım akıyordu.

Sen akıyordu.

Gözyaşlarım sel oluyordu,

Akıyor,akıyor,akıyordu.

Gözlerimden.

Takvimin sayfalarını koparır gibi

Sürahiyi bardağa boşaltırcasına

Dalgalarla boğuşur gibi.

Sensiz hayat, hayat mı allah aşkına!

Çünkü

Sen hayat.

Ben senden bir parça.

Gül, susuz yaşayacaksa

O zaman ben de sensiz kalabilirim anca.

Sen hayatsın.

Hayat akıyor gözlerimden.

Sen fışkırıyor yüreğimden.

Ve biz karışıyoruz zamana.

Sen ben oluyorsun.

Ben zaten sen.

Şimdi mezarlarımız yanyana

Ve ruhlarımıza birer fatiha.

Koskaca yazıyor mezar taşında:

El ele gittiler sonsuzluğa...