Gülru

-şiirler ikiye ayrılır

yirmi bir eylül'den öncesi

ve sonrası-

I.

tüm ç/ağlayanlaradır şu kelam

ağlamayı bıraksın en hırçınınız

ben ellerimle bugün

kara gözlü bir gül diktim

o ki

Sezai'nin başkenti aziz Gülce'nin

en bâkire gülüne benzer

aşk

bîşuur insin imtihan-ı âzâmıydı

ve asil darağaçları kuruldu şairlerin ütopyalarında

muhacir kızı

sen geçtin vespayla tüm petersburg sokaklarından

kaldırımlar şaşkındı

lambalar utangaç

bende iki kelimeli s/ayıklamadır ismin

zamana da aşk olsun seni getirmeyecekse sekiz mevsim

tut ellerinden feraceli kızların

anlatsın bizi beynelmilel peyzajlardaki kapalı tonlar

mevlevîler gibi dön aurasında aşkın

çocuklara bir şey söyleme

bizi hiç bilmesinler ne olur

Kûn emrine kulak kesilmiş aminlerden

marjinal bir buket yaptım sana

II.

gül

çay

ve kalem

cam kenarını en çok

şairler sever azizem

istasyonlarda on sekiz yaşına gömülmüş nice yolcular

ve ellerinde soğumuş bir el sıcaklığı

birilerinin gözlerinde kırk sekiz aya sığmış

birilerinin gözleri

'o mahur beste çalar

müjganla değil

selcenle ben ağlaşırız'

Van Dyck kahverengisi yapraklar eşliğinde

yere düşen kırılmışlıklarımızı toplayalım mı beraber

ve kanasın ellerimiz

mâsivâdan habersiz

özlemlerin tümü sanadır

sanadır tümü sevmelerin

Küllî iradenin ikramı bana mahçup tebessümün mehru

ölümüm ki

kirpiklerinin birbirine değdiği yerde gezer

...

..

.

kiev

ikibinondört