Güz Kuyusu
gün akşamlı gün şarkılı
bende kısım kısım
harfleri suya yatırıp liflerini
birbirinden ayırıyorsam deyimim
bir ağacın dallarından kopuşu
terapi olması beyaz kağıdın
kurduğum cümleler kendim
beni
beni bulmam lazım
.
.
.
bak bi masal varmış benzer kötü bir hikaye
bir sübyanı ölü insanlar almış
uçurum kenarına bırakmış
davullar zurnalar çalınmış
cıncığın oğluna liseli
karagözlü verilmiş
şimdi her kim ki
mavi deniz sohbetlerini bölerse
inmeler insin bedenine...
...(!)
haşa
ay'ın mezarlıklarla dansına sözüm yok o aşk
o araf...
.
.
.
ben masallarla gecelerin uyuduğunu hiç görmedim
gök şahidim ölüme binlerce kez güller giydirdim ay
ellerimde çürüdü
tavanım tavan değil
duvarım benim değil
g/özümün mavisini
yüzümü eskiten matem
kazara yaşa
öl de
neymiş
ay ağaçlardan süzülürken
yine mavi yağmurlar yağarken
tükenmek içine dönmenin ibadetiyle
sahi yeşil parkalar üstümüze uymamışken
aslında hepinizi pazara yazsam
yok oluşa iman giydirmek ne arkadaş
sızlanmaz devrim yani morlar aldı yeşili kuşandım beni
beni bulmam lazım...
.
.
.
keder dünya mirası değil ya mevsimlerce sürsün
ahkam defterime yazdım biline süremez
zaman diyorum derim ki
alevli zaman hep harlı uyuşturucu zehir
hemen en şiddetli mahkemeler kurulur
ince ince sardığın ne
bi kanatlandım de infaz Allah'tan alınır
de ki hükmüm içime
içim mahzen mahallesi
baştan ayağa Seyranbağları
sayılsa acım
en eski şehir
kana kana çektiğim
aynım ah yarım söyle
insan Halep mi
Antep mi
Susa mı ki
zamana zaman saysın
.
.
.
bak o mahallede ruhlardan akan
herkesin kafası güzelken liselilerde berrak umut
hani ezber bozduran Nazım Hikmet dizeleri
/“sen esirliğim ve hürriyetimsin
sen çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin.”/
sana nefesim
al sana turuncu ıslık
al sana lodos
cesaret köprüsünden savrulur inanılsın
söz başı zamansa özdeş cinayetler
aynamda iki gözüm
gözlerimde güz kuyusu
dipte hiç görülmemiş cinnet
şölen denilen meçhul
beni
beni bulmam lazım...