Hoşçakal Gözleri Geceyi Aydınlatan Çocuk
değer mi gözleri geceyi eydınlatan çocuk
sen dünyayı yakarsın
hicranı kül edip geçer yüreğinle savaşın
günlerdir gitmez gözlerimin önünden
o çocuksu bakışın
bilirim;
sen bir kitapsız uğruna nefessiz de yaşarsın
yaşarsın da,
değer mi g...zleri geceyi aydınlatan çocuk...
ne bu isyanın, ne bu halin
bu kadar mı çaresiz derdin
ne acılar var bu dünyada, ne insanlar
ne güzellikler var
bir bilsen,
belki bambaşka uyanacaksın yarına
bambaşka birini severek
güzelliğine,
şatafatlı kelimelerine aldanmadan
en duru halini severek
renkli gözlerini, pamuksu ellerini değil
kan dolu gözlerini,
nasırlı ellerini severek,
acı çekmesini bilen,
kahrolmuş yüreğini severek
bambaşka bakarsın yüzüne
sevilmeye değer olduğunu bilerek
olmazların bile olduğunu görerek...
bizler biçare meçhulleriz
arsızdır gönül
içmekle hükmedemeyiz
yüreğimizin ısrarıyla severiz...
bırak be abla;
dünya benim elimde
ben bi kahpenin elindeyim,
kainata sesleniyorum
aşkıma sabrediyorum
ve yanlızca suskunluğuma tutunuyorum
kahrımı içime kusuyorum...
isyan etme;
gözleri geceyi aydınlatan çocuk
bu bizim kaderimiz
gurbet kadr uzak olsa da limanımız
hasret dolsa da gemimiz
pusuda intikalde donsa da elimiz
elbet doğacak güneşimiz
bu bizim kaderimiz...
kenar mahallenin güzel dilberi
asaleti can yakan ablam
***kolundaki dövmeyi sildirmişsin
kalbindeki izi de geçer mi
o vicdansız da
senin sevdiğin kadar sevdi mi?
kabullenin artık
aşkın imkanı yok
unutulmaz acılar
birtek aşka çare yok
yanlız bırakmaz anılar
sonrası yanlızca zarar
hayatın hiçbir anlamı yok
ölümden çare yok
yaşamaktan umut yok
dünya var ama ötesi yok
her günün ayrı bir acısı var
hiçbir şeyin tesellisi yok...
sözlerinle urfa karardı
bak yağmur yağıyor
dünya derdine ağladı
yüreğin yorulmuş
zifiri geceye o gözler güneş diye doğmuş
içindeki bozgun büyümüş
kır artık şu kadehi
unut bütün ezberleri
değer miydi
gözleri geceyi aydınlatan çocuk
değdi mi???
...öyle büyüktür ki alemin adaleti
ödenemez hiç kimsenin kefareti...
bir bakarsın azrail peşine dolanmış
senin hayran kaldığın yüzden
zebaniler bile utanmış
mezar taşına "kahpece" diye yazılmış
sürünmüş
yaşamamış, ölmemiş
kör olmuş gözleri
senin görmediğin dünyayı o hiç görmemiş
o gün için rahat eder mi?
değer mi gözleri geceyi aydınlatan çocuk, değer mi*???
öyle bir hal alıyor ki herşey
seven duygularının arkasına sığınıyor
sevilen nankörlüğün
öyle boş çıkıyor ki bildiklerin
öyle yalan oluyor ki gerçeklerin
alim, cahil oluyor
cahil, kitabını yazmış alimliğin...
işte... damarın koptuğu an
o an olmuştu
nankörün sesi ancak gürültü olmuştu
sevenin sesini birtek seven duymuştu...
son şiirimin sonundayım
sonsuzluğun sonundayım
ölüme döndüyse yüzün
terket geçmişi
kışlara döndüyse yazın
duygusuzlara mal olmuştur hayatın.
kolumdaki dövmede yazan
deniz ismi
gözlerinin rengiydi
hoşçakal
gözleri geceyi aydınlatan çocuk...