İçimde Kalan Zaman

***

Bir sabahın ışığında

Sessizce açılır içimde eski kapılar

Bir çocuk geçer avuçlarıma değmeden

Adı hatıra, yüzü yarım kalmış bahar

Rüzgâr saçlarımı değil yılları savurur

Her telinde başka bir hikâye gizlidir

Bir çay buharında yükselir özlem

Bir kuş kanadında gider geri

Gözlerim uzaklara değil içime bakar

Orada hâlâ kardeṣimin sesi

Bir bayram sabahı gibi sıcak

Bir yokluk kadar derin ve sessiz hüzün

Ve ben..

Kelimelerden bir yuva kurarım kendime

Her harfi biraz eksik, biraz fazla

Ama her dizesi senden bir iz taşır

Çünkü bazı şiirler yazılmaz yaşanır

Ve bazı duygular

Bir gölge gibi yürür peşimden

Ne hızlanırım geçer, ne dursam kaybolur

İçimde büyüyen sessiz bir Deniz var

Dalgaları kıyıya değil, kalbime vurur

Bir akşam iner usulca omuzlarıma

Gün yorgun, ben biraz daha eskiyim

Penceremde solgun bir ay bekler

Adını bilmediğim geceler misafir odamda

Sorarsan hâlâ aynı yerdeyim

Biraz eksik, biraz yarım, biraz senliyim

Zaman geçer diyorlar, geçiyor belki

Ama bazı anlar hep şimdi

Bir fincan kahvede kalır hatıralar

Telvesinde yüzün, kokusunda sesin

Ne kadar unutmaya kalksam da

Bir yanım hep seni seçer gizliden gizliye

Ve ben..

Yine kelimelere sığınırım

Kırık dökük cümlelerle konuşurum hayatla

Çünkü en çok Ìnsan

Sustuğu yerde anlatır kendini

Kederini kendine

Bir yerde asılı kalmışım sanki arada

Dokunurum yüzüme, zaman akar sessiz

Her çizgi bir hikâye, her iz bir hatıra

Ne tamamen dünümdür ne bugüne ait

Bir aynaya bakarım tanıdık ama uzak bana

Gözlerimde yılların ince çizgisi

Bazı dualar yolda kaldı, yarım artık

Bazı hayaller çoktan solup gitti

sevay