İki Adam

Hani kallavidir demi çeker oturursun sofrasına

Bir yarenlik bin sevda

Süt beyazından şarap kırmızısına

Sohbetin ta...

Gören kırlangıç zanneder

Onlar ebabilin sırtında

Nokta - nokta - nokta

Vurmuşluğumuz da vardı kırmışlığımız da

Hatta kırılmışlığımız da

Ama

Toprak sererdik oturunca

Hayatın ta altına

Birinde gece olur

'Bir baba gitti oğlum bir baba'

Birinde gün doğar

'Anam, Bulut anam kalkmadı bir daha'

Günbatımı renkleri gülle gibi inerdi ufka

Ağlardı

Ağlardık

Sisli bir atkı olurdu Beyoğlu

Eflaki şırdan

Omurgası dikilirdi göğün

İçimizdeki çocuklar başlardı koşmaya

Düştükçe

Deniz kaçardı gözlerimize

Işık ışıldar yakamoz niyetine

Umut dalgalanırdı

Kıyı sessizliğinde

Kadehler sahile vururdu

Nisan bir bilmece

Tütünde efkârı telveleyip

Yanağımızdan makas alırdı rüzgâr

Eski bir sokak gibi hüzünlenirdi koca İstanbul

Mumların isiyle yazılır hikâyeler

Işığını özler tarihten kalma kalpler

*

*

*

Bu şiir Işın Ergüney ve Cemal Mıhçı'ya ithaf edilmiştir