İstanbul Ve Serçe

Bir şiir yaratmak için

Yağmura hediye edilmiş

Günün ardına sığınarak

Kederi

Ve

Aşkı

Yüklüyorum heybeme

İstanbul

Ve düşününce seni

Yükseklik korkuma yenik düşüyor

Satır aralarına sakladığım

Kimliksiz gülüşlerim

Sevmeye meyletme kromozomuna

Yeniliyor

Bedenim

Geçiyorum dar sokaklarından gecenin

Gözümün ferinde

Küçücük bir konumun ucundasın

Bir sonraki sabahın ışıltısı

Vurmuş masanın en olmadık yerine

Hain serçe sadece

O kocaman gagasıyla

Virgülsüz üç nokta gibi alıp

Götürüyor yürek hasadında tatmadığım mis kokulu Yeşilçam düşlerimi

Ah gafil serçe!

Ona sorsan

-Ayhan Işık

Ömür boyu Belgin Doruk

Bir kadraj ağırlığı

Üstüme şiir yaz

Kan serserisi şair çocuk!

Bir gecede kaç yıldız sayılır

Kaç elma düşer gökten

Titreyen parmak ucuna

Nabzı ve sen çekimli nefesi kontrol için

Damar damar açma

Ve

Yüreği kanatma merasimleri

sonunda

Sevinç doğuran kuşluk vakti

-Neredeydin sen

Bunca yaşımın ellerinde

Hüner biriktiren sızı-

Sayfama kızıllığın uzayıp giden yolları hükmünü bırakıyor

Kirpiklerimden dökülüyor yaşlarım

Sonu ölümcül bir yara almış romanın

Son dize ayraçlarına

Zaman aşımı sevda meyilli bir hal bu

Kanatlarında serçenin

Deniz kokusu karışık

İstanbul'u seyrederken...