Kaldırımın Kırmızı Taşlarına Basmadan Yürüyebilmek

zamanında yazdıklarım ne kadar saf ,temiz bi o kdarda anlamsz..

neymiş isyanım o kadar

neler yakabilmiş canımı , imkan tanımışım en imkansız şeylere bile...

gelenler gidenler kalanların muhasebesini yapmışım her bitişin ardından

yoruduğumu fark ediyorum artık...

dizelere dökemedğim cümlelerim içinde boğuluyorum

ne zevk kaldı hayatta nede gerçek bir gülüş

fotoğraflardaki sahte gülümsemelerle avunuyoruz şimdilik...

direniyorum gülebilmek için

saçma denilen şeylerle bile küçük bi gülümseme sergiliyorum

kaldırım taşlarıyla yarış yapıyorum

kırmızılara basmadan yürümeye çalışıyorum...

aslında kendime herhangi bi konuda söz dinletmeye çalışıyorum ama nafile...

keşkelerimle yaşıyorum

kızıyorum kendime yaptığım hatalarıma

bakıyorumda hiç iyki diyememişim kendi kendime

hep öfkeli isyanlı gelmişim on sekizime

gülmek istiyorum derinlerimde saklı güşümü özledim...