Kar

yine bırakmış kendini

iniyor ağır ağır

yeryüzünün kollarına

sokak lambasına vuruyor

güler yüzü gecenin karanlığında

kor ateşten yüreklere iniyor

beyazın bütün tonları

sonra

balya balya pamuk oluyor

düz ovalarda,

sarp kayalara iniyor,buz tutuyor

keskin bıçak oluyor doruklarda.

morarmış ellere oyun oluyor

boş caddelerde,

mezar oluyor,ateş girmeyen fakirhanelere

şekillenip adam oluyor sonunda

bir afacanın ellerinde