Karınca Dede..

O yeşil tepede yalnız bir mezar vardı

Tek bir meşe ağacının olduğu o serin tepede

Yazın çevresini gelincikler sarar

Kışın üzerine sessizce yağmurlar yağardı..

Ne zaman yanındaki o patika yoldan geçsem

O karşıda duran yalnız ağaçlı tepeden

Hele yanımda var ise rahmetli anneannem,

İçime deruni bir hüzün akar/ ruhum coşar

Sanırdım ruhuma bir mehtap konardı..

Sonra bir gün öğrendim ki o yalnız tepede

Çok önceleri sefer eylemiş bir veli yatarmış

Gündüzleri inerek bir meczup gibi beldeye

Küçük kırıntılar , ekmek- yiyecekler toplarmış..

Gündüz topladığı küçük ekmek kırıntılarını

Koyarmış sessizce yuvalarına karıncaların

Adı bilinmez sabahlarda gelen narin kuşların

Kanatlarına yazarmış içten dualarını..

Sonra bir gün görülmüş bu velinin sır halleri

İfşa olmuş istemese de düşmüş dillere

Binmiş sessizce bir sabah rüzgârının terkisine

Sırra gark olmuş/lakin ,muhabbeti düşmüş gönüllere..

Kendisi gibi bir veli keşfedip mezar taşını

Başına dikmiş bu yalnız ve ulu meşe ağacını

Bir yaprak pusula içine yazıp bilinmez hatırasını

Demiş burada yatan bir velidir ;aman alasınız dualarını.!

Şimdi gidenler görürler o yalnız ağaçlı tepede

Bir tek mezar vardır birde küçük mezar taşı

Çevresinde dolaşır akşamları bir deli poyraz

Birde mezarı bekleyen minik dostları..

1980..yıllar..İstanbul