Kestanevi Aşk

kahverengi yuvarlak kayganlığına

bıçak açmamıştı ağzını daha

ansızın bir ''mania'' veremedi

'an' sızısını önceden bilemedi

geldi kam aşarak aydınlık alemi

söyledi kulağına sevda sözleri

aşkın ateşinde bularak kendini

ve kamaşarak kestanenin gözleri

tuttu tutkunun bembeyaz ellerini

güldü patlamış teniyle mısır

sesiyle bırakıp tüm renkleri kısır

işte efsanevi bir aşkın izleri

sarardı sonyazlarla ikindi vakti

o ikindi ezanının ertesinde

çağırdı ''ibrahimi''tereddütlerle

aşklarla körelmiş bıçağın dilini

doyurarak bıçak acıkan nefsini

yaladı hemen böğründen kestaneyi

kestanevi bir aşkın çizilen bağrı

yanık kokusuyla bağırmakta aşkı