Maden

Yerin metrelerce altında,göçükte mahsur bir adam,

bekliyordu onu çınar gibi bir kadın,

bıraksalar ciğerlerindeki tüm havayı madene boşaltacaktı,

bıraksalar tek başına koca dağı sırtlayacaktı.

Sabırlı olurdu ,madencinin karısı,

vurulan her kazmada açılsada yarası.

Bütün gün,bütün gece bekleye durdu,

çınar gibi kadın ateşler içinde yanıyordu

Nihayat haber geldi kadına,

ulaşırlardı işcilere en fazla yarına,

İstemezdi başka bir şey hayattan,

yiğidini bir kez daha kucaklasa,

ve bir öpücük kondursa,kömür karası alnına.

Şafak sökerken,ulaştılar işcilere,

çıkarttılar cesetleri tek tek,

heyhat kim kadına söyleyecek.

Maden kara bir çığlıktı artık.

Kadın;baktı baktı anlayamadı,

o koca adam nasıl sığmıştı ceset torbasına,

öpücük kondururken kömür karası alnına.