Marinaya Bağlı Ucuz Bir Şiir

Şu deniz dağları getiriyor

dalgalar beyaz beyaz işliyor iskeleyi

sıkı fıkı olmuştur bu sırıtkan martılar

çatılara sarılırlar kanat dolusu

maviden ödünç bir şeyler alır rüzgâr

bir feribot denizi zıpkınlar

suya karışmayı sever de pencereler

rüzgâr kendini tanıtır durmadan

nefes kokusu yıkanır suyun sarmaşığında

evler durmaz Güzelyalı'da, yürür

omuzlarına yüklenir çaylak baharın

şu deniz Gemlikli bir kadının eteği

şu deniz telaşla taşınması Armutlu'nun

ben bunu bilir bunu söylerim

hatırasından öperim gözüme takılan dalgayı

burası bir güzel at, bir aşk istasyonu

yüreğini çitle çevirmenin bedelidir yalnızca 'bakmak'

uzaklara, uzağa, yön bilmez usa

yanaşmak yelkenli bir temizliktir

gölgelere sorsam tenine melekler oturmuştur

kaybolmuştur yavaşça Haziran güneş köşkünde

sorsam akşama yerlisi olmuştur Mudanya'nın

dolaşıp selamladığını gördüm çünkü esnafları

ben yine de belli ki deniz olamam, ama rüzgâr dinlerim

dilimin bir kısmını bırakırım koyaklara

taşın içindeki sırla boy ölçüşerek

bir sigara, bir çay dokusu, bir fesleğen biriktiririm

marinaya bağladığım şiirlerde

akşamın sekizi gibi hafifçe kararır bakışmalar

yelkenler düşe iner, kıpırdanır böyle bir sevmek

sütliman olur da geniş balkondan kuduran atlas

evler yürümez, kendi ağında kavrulur balıklar

suyun nabzında atar balıkçıların yazgısı.

gitarın sesini açar rüzgâra doyan bir şiir

senin ağzında Destina çiçekleri

Güzelyalı, kimin uydurduğu bir gerçektir!

yaşlı bir adam portresi gibi çömelir gece

sahile sevgililer vurur, ayrılık ki hep bir ihtimal

ben kendime sadık bir yalnızlık edinirim

yatıya kalırım dudağında şiirin!

Akatalpa/ Ağustos 2012/ Sayı 152