Mizansen

Elimde demli bir çay

seyreylerim İstanbul'u herkesten uzak

ama herkese daha bir yakın daha bir sıcak

düşemeyen çığlar,

oluşamayan kıvılcımlar,

sözüm ona susmayan çığlıklar..

Görüyorum her birini

ve seçebiliyorum az biraz sonra oluşacak küsmeleri

yadırgamıyorum, aksine

daha bir kenetleniyorum kursağımdaki kelimelere

sızısı kınına geçmese de

kınamıyorum aşkı; gül dikenleriyle

serabı uzak olsa da beklentilerime

değil bir meşale,

sönmeyen kalbimle kovalarım yıldızları

gerek salkım salkım gerekse hece hece

yeter ki yeniden çalsın o şarkı

söylenirken ben

İstanbul'un yedinci tepesinden.