Nebbaş

Alır eline kazma, hırsla mezar kazarmış

Eski kefen görünce, o meftaya kızarmış

Yokluğun öfkesini, bir köşeye yazarmış

Rahmet okutacakmış, bu nebbaş oğlu nebbaş..

Gündüzleri uyurmuş, verirmiş işe mola

Karanlık bastırınca, sataşıp sağa sola

Köpek misali yürür, işaret koyar yola

Rahmet okutacakmış, bu nebbaş oğlu nebbaş..

Çok uzun yıllar sonra, köprüden sular geçmiş

Dönüp geriye bir bak, hatırlanan bir hiçmiş

Ölü kefeni bitmiş, yerine bade içmiş

Rahmet okutacakmış, bu nebbaş oğlu nebbaş..

Bir gün mutlaka onlar, kaktüs dalına tüner

Deseler de marifet, çalıp çırpmakta hüner

Yüzlerce yıl yaşasa, hoca salına biner

Rahmet okutacakmış, bu nebbaş oğlu nebbaş..

Altın var umuduyla, ağız içine bakmış

Soyarak cenazeyi, üstüne kazık çakmış

Öyle sanıyorum ki, şimdi eskiler pakmış

Gerçek rahmet okutmuş, bu nebbaş oğlu nebbaş...

24.09.2009

Ceyhan