Okyanus Kadar Aş(k) Kendin/i/e

Kaptan gene aynı pirinç

Kurutulmuş balık

Bıktık artık;

Bize vadettiğin

Zengin ülkenin kıyıları,

Söyle nerde.

Dinleyin hey kısa zevklerin prensleri

Bu hırçın dalga daha yeni

Üç gün bile olmadı çıkalı

Deniz hemen vermez, her istediğini

Sabırla beklemeli

Suratlarda haşin sert bir rüzgar

Umut yüreklerde erimekte

Yorulan yürek,

Bunca derde bulanmış;

Vurdukça geçen zaman

Ta içlerinin titretmekte.

Kaptan:

Kendi ile bir barışta değil,

Müthiş bir savaş sürmede.

İçin için kendini yakmakta bu ateş.

Bunu bilse şüphe ve korku tayfası,

Yakacak tüm gemiyi

Bir saniye bile düşünmeden

Koskoca su bile söndüremeyecek.

Kaç zaman geçti fırtınalarda,

Ne kaptan vazgeçti direnmekten,

Ne tayfalar diş bilemekten.

Ama zafer inananlar içindi.

Lider olmak tüm cesareti bir yürekte toplamak,

Herkesten çok korkarken,

Şüphe etmeden;

İleri diyebilmekti.

Karanlık fırtınalı geceler

Tatlı suyun, tuzlu suyula karıştığı

Gözlerde umudun bittiği anda,

Karanlığın en son noktasında

Kara göründü,

Sabrı kadar büyüdü kaptan,

Haklıydı.

Büyük kaptanlar gibidir,

Mutluluk yolunun yolcusu.

Engeller, zorluklarla eştir

Gelecek mutluluk.

Bir zaman içinde piştikçe sevgin,

Bilirsin sevginde büyür

Aşk kaptan olmaktır okyanusta ve büyümek onunla