Ömrümün Mevsimleri

Bir ömre sığdırdım dört mevsimi

Çocukluğum baharmış

Ne zaman açtı çiçekler,

Uçtu böcekler

Babam gelecek diye beklerken

Uçmuş ruhumdaki kelebekler

Zamanın sarkacına asılı kalmış

İçimdeki çocuğun düşleri

Hala baharı gözlüyor

Çoktan solmuş dudağındaki gülleri

Anlamaz, bilmez... bilmez ki

Bilse de kabullenmez

Aklının suflörü yüreğine söz geçiremez

Burun direğinde sızıdır

Adını aldığı düş yorgunu cemreler

Yalancı baharın kırgınlığı bitmeden

Alacaklı yaz dayanır erken

SEN baharın solgun çiçeği

Söyle... meyve beklemek neden

Adın yaz mevsimi,

Isıtsan, yakıp kavursan, güneşine doysam

Oyalansan biraz

Hani gitmesen diyorum, gitmesen...

Her yeni gün,yeni replikler eklerken hüznüme

Çoktan gelip çatmış güz gönlüme

Kangren ümitlerin enkazında

Hazan sarısı vurulmuş çehreme

Muhacir bedenim hazırlanıyor vedaya

Kış mevsimim çekilirken baş köşeye

Beyzalar taht kurmuş saçlarıma

Hattat yıllar ustaca işlemiş sanatını

Son rutuşlarını yüzüme geçmekte

Hanidir içimde garip bir rüzgar eser

Acı mı desem, tatlı mı...

Ağır ağır beni girdabına çeker

Toprak kokusu baba kokusu genzimde

Turab olmuş bedenimden,

Firak ruhum takılmış bir meleğin peşine

Yükselirken arz-ı endam ediyor göklerde

Azığım ektiklerimden biçtiğimdir heybemde

Bir dikili taşta hazin öyküm

İşte;

Dört mevsime sığdırdığım ömrüm

Hüzün'Ce/Ü 18 Mart 2010