Prangalar

Uzaklarda bir yerlerde

Bir çocuk ağlıyor sessizce

Fayları kırılıyor içimin

Yıkılıyor ne varsa üzerinde

İskambil kâğıtlarından evlerce...

Çocukların yarınlarını

Buladılar zifte

Gün, doğmak bilmiyor bir türlü

Öyle ayarlandı dönenceler

Vakit hep gece...

Martılar çığlık çığlığa sahilde

Hüzünler düğüm düğüm yüreğimde...

Eski kara trenleri özlüyorum

Sarsa beni kara dumanlarına

Sonra savursa bilinmez iklimlere

Alıp başımı gidesim geliyor

İki damla yaş süzülüyor kirpiklerimden

İzin istemeden

İnsan, gözyaşı kadar bile özgür değilken

Ne zordur prangalara katlanmak

Ve ne zordur isteyip de gidememek

Kendinden...