Rüya

öyle bir boşluk..

alabildiğine derin ve sonsuz

biteviye uğuldayan bir rüzgar

öyle sıcak, öyle sessiz..

işte sevişiyor kelimeler yeniden

ve beklenen doğum sancısı geliyor

öyle tatlı, öyle huzurlu

bir deniz atı üstünde yol alıyorum

öyle naif, öyle çocuk

sahipsiz karuseller görüyorum

feri sönmüş bir lunaparkta

güneş, son asaletiyle salınıyor

ay ışığını çekince

öyle soğuk, öyle sahte..

topraklar çiçeklere

çiçekler ağaçlara

ağaçlar yağmurlara

yağmurlar bulutlara haykırıyor

sorumlu ararcasına sorumsuzca

sahipleri açlıktan ölen karuseller..

sahtekar yalaka bir güneş..

isyankar ama âmâ bir doğa..

kanla bezenmiş zifiri bir küre..

ne oluyor,

neler oluyor bize böyle..?

nerede o sevgi,

o aşk nerede..?

sonsuz bir tünelde

kayboluyoruz öylece

biz kimiz,

niye böyleyiz..?

sorular hepimizde

cevaplar içimizde

çıkalım yuvalardan

bulalım ışığı

ucunda bekleyen

o sonsuz tünelin

sarılmışız zincirlere

öyle kalın, öyle sahte..

zifiri bir kürede

insanca yaşamak

öyle zor, öyle ağır..

bir tutku ki;

köleleştiren..

el ele versek

zincirleri kırsak

öyle naif, öyle azimli..

kardan adamlarız biz

ışığı görünce eriyen

buzdan oklarla delinmiş kalbimiz,

içimizde bir hain varmış meğer..!

neden..?