Şair Ağlıyor

Şimdi aynaya, son kez bak benim için....

Yokluğun ne zor biliyor musun ?

İsmini unuttuğum zamansız bir zamandı,

Sadece ismini..

Hatırlayabildiğim

Daha çok sen, içimden..

Yani yüreğimden...

Atamadığım bir anda doluyor gözlerim...

Şair ağlıyor ;

Kelimeler kanıyor...

Şiir hüzne çalıyor....

Kalemi eğmiş yüreğiyle;

Yalnızlığını yazıyor...

Satır satır /

Hece hece...

Sensizliği yazmanın sonu yok gibi görünse de,

Takatim kalmıyor tıkanıyorum bir zaman sonra../

Hatırlamak için geriye dönüp mazi/ye;

Mazimize bakabilecek gücü bulmanın zayıflığını,

Taşıyorum derman kalmayan dizlerimde...

/Herşeyin öylesine çabuk geçip gittiği bir yolda, adına hayat koyduğumuz bu deryada

Kaybettiğim benliğimi zorla bir başıma bırakıyorum.. /

Aslında Bu hoşuma gitmese de,

Hani erkekler ağlamaz ya....

Bak gör işte.../

Hem ağlıyor;

Hem yazıyor....

/

Hem Ağlıyorum...

Hem Yazıyorum...