Sakıncalı Mavi

.

// Kadının gözlerine baktı

Yüreğini maviye daldırıp çıkardı adam //

Kırmızı bir pazartesiydi aslında

Sancılı mevsimlerde

Kan damlıyordu bulutlardan

Gecenin köründe uyandı

Ayın yakamozunda yüzünü yıkadı adam

Ellerini gecenin karanlığında kuruladı

Bi keresinde

'Kır çiçekleri' demişti kadına

Kadın çiçekleri kırmış, serpmişti yollara

Üzerlerinden geçerken

Ayakları kanamıştı adamın

Yine, o yoldan yürüdü...

İlk defa

Her şeyi geride bırakıp gitmek istediğinde

Sormuştu kendi kendine adam

... Hangisi daha uzak?

... Bir sonsuzluk boyu mu?

... Bir sensizlik boyu mu?

Adamı gitmekten alıkoyan

İşte buydu...

Tıpkı o gün ki gibi

Yine temmuzu giyinmişti toprak

Yine, aynı yaralar çiçek açmıştı

Bir kelebeğin kanat çırpışında

Yıllar sonra

Kendi sesini bile duymuştu adam

Hatırladı geçmişinde, y a ş a d ı ğ ı n ı

Ve ardından

Bir yüreğe dokunduğu kadar ö l d ü ğ ü n ü

Hatıralardaki kendisini, korkarak seyretti

Aslında biliyordu

İçinde yaşayan bir şey kalmamışken

Bir kez daha ölemezdi

Ama bu gece, bu mevsim

Sanki tekerrürden ibaretti

İki el şiir sesi duyuldu o anda

Yeniden yüreğinden vuruldu adam

Aşkla...

Kalemi tutan kişiye döndü

Yine, aynı kadını gördü

// Kadının gözlerine baktı

Yüreğini maviye daldırıp

Boğuluncaya dek çıkarmadı adam//

Not: Bu şiirde anlatılan tüm kişi, kurum ve acılar tamamen onsuzluk ürünüdür.

Hakan Kara/li & Hale Kara/göz

Düş eşleri