Şehrin Belleği Var
Göğümüzü terk etti telaşlı son kuş
kar yağıyor şimdi sokaklara
nice aşklar buldum koltukta unutulmuş
insanlar,kent,otobüs soğumuş her şey
tekerlerin dönüşünde öyle sarsılmış ki bu şehir
bütün dertlerini içime kusmuş
Bu şehir çoktan yitirdi belleğini
çeşme başında gençliğimizi unutmuş
yuvalardan gelirdi ezgisi kırlangıç ölümlerinde
korsan dönüşü Sakarya'da söylediğimiz
sıra şiirlerini ezmedi mi panzerin
içimize ne zaman koydun bu ayazı ey şehir?
acıya kesildi sözcüklerimiz
Beyaz giyerse karanlığı
dört bir yandan kıstırılır gözlerin usu
göğün gözüne kardan ak bir mendil bağlamak;
gözüne mendil bağlamaktır insanların
gözümde bir şehir kurşuna dizilir
silinir otobüs camlarından bir şehir
Bulamıyorum kalabalıklara ne oldu ?
nasıl soğudu insanları bu kentin ?
ne sallanan bir el ne bir damla yaş
otobüsün camında hayal meyal
dostlarımın gölgeleri gidiyor yorgun
bir eylül sabahında kovulu