Sensizlikte Tutukluyum

Gül yaprağını okşayan melteme hasret dudağımda, burukluk

Yaban sarmaşığı gibi sarıyor yalnızlık bütün hücrelerimi

Habire büyüyor ben soldukça, sessizlik kokuyor içim dışım

Kalamadım uzağında, ne kadar uğraşsam yakınımda da değilsin

Var gibisin, yok gibisin, ne ses var ortada ne de bir umut

Ufuk çizgisinde takılı kaldı bakışlarım, beklemede gözlerim

Anılar ormanının ağaç kolları el ele vermiş, acıdan bir örtü yaşam

Kapatıyor güneş ışıklarını, sarıyor gölgesi hüznün, nemli ıslak

Umut sadağım boş, attığım her ok kırıldı yarı yolda, gece indi inecek

Büründüm ayaz soğukluğunu özleminin, donuyorum yavaş yavaş

Dön dolaş bütün patikaları hayatın aynı mevziye çıkıyor

Yön bulamadım, bir avuç umut kırıntısının yoksulu ceplerim

Yosun tutmuyor taşlar, zaman su gibi kayıp gidiyor üzerinden

Efkârı yakıyorum her an dudaklarım yangın mahalli

Göç haritasını kaybettim ılıman diyarların senden sonra

Öksesine yakalandı zemherinin serçe bedenim ölgün

Bişâr gözlerim, kor tanesi sen başıma kaldım, yokum

Alıcı kuş sensizlik geçirdi pençesini paramparça yüreğim

/Kendi kanımla karıyorum harcını mezar taşımın ve kazıdım

üzerine adını ki zâten bir ben kalmadım/