Şiirli Günce
Ağır ağır soğuyor hava,
Güneş; tembel bir ışıkla düşüyor ayağıma.
Ellerim çıplak; çalışkan rüzgar ısırıyor parmaklarımı.
Dalga; damla damla düştü kıyıya,
Deniz; o her dem arkadaşı gözlerimin.
Manzaramın bekçisi,
Şiirimin işçisi, şehirimin eşsizi;
Deniz; sensiz bir düş çizemeyiz.
Nikotin istiyor ciğerlerim,
İşime gelmiyor; kalemi bırakıp,
Kendi kıymadığım tütünü kıvırıp,
Ateşe verip ucunu, rahatlatmak kafamı.
Uzaklaşmak istemiyorum şiirden çünkü;
Anlatacak çok şeyim var bu v/akitsiz dünyaya.
Kıyafetler verin bana, kravatlar, ceketler.
Anlamlar yükleyin her bir uzuvuma
Öldürün, dövün, sürün beni
Sizin gibi düşünmüyorum diye yakın beni
-ki
bunu da yazmıştır tarihe
Bu memleketin kanlı elleri.
Bülbülü seviyorum ben,
Ötüşüp duruyor başımda.
Ağlamak geliyor içimden
Onun o hüzünlü şarkısını duyduğumda.
Bir de Farid Farjad'ın Golha'sını dinle,
Kapat gözlerini d/inle
Ve sor kendine;
'İnsan ne için yaşar?' de
Haydi öldür artık ezberleri
-ki
Özgür kalsın barış!
Arabalar çalışıyor,
Vapurlar, tramvaylar.
İnsanlar koşuyor oradan oraya.
Durmuyor dünya
Rüzgar da.
Soyuyor tepemdeki ağacın sararmış entarisini.
Düşmüyor gölge defterime
Düşmüyor serin bir karanlık ellerime.
Parça parça dökülüyor entariler kaldırımlara.
O kaldırımlar ki;
Çıplak yatar memleketin çocukları,
Çıplak ölürler bir sonbahar sabahında.
Kimse farketmez onları
Çöpçünün süpürgesinin ucundan başka.
Kapattım gözlerimi
Daha iyi duymak istiyorum
Şehrimin çığlıklarını.
Artık g/örmek istemiyorum
Bu biçimsiz, çirkin, taştan binaları.
Bir zaman biri söylemişti,
Kimdi, nasıl biriydi; önemsizdi.
Ama söylemişti, söylemeliydi, söylemeliyim:
Ey şair;
Korkak alıştırma kalemi!
Üzgünüm tutamıyorum d/ilimi
Çizdiğiniz sınırların içinde.
Terbiyesi yok dilimin;
Köpekler yemiş kemikleri,
Siz tecavüz ettikçe bu şehre
Kemikleri sızlıyor koca Sinan'ın Süleymaniye'de.
Kaçıncı noktası oldu bu şiirin?
Ne önemi var?
İnsan yalnızken ne önemi var ölümün?
Ölürken ne önemi var sarhoşluğun?
Ne önemi var sarhoşken adını s/ayıkladığım sokakların?
Sır etmiyorum,
Açık açık söylüyorum işte;
Ey sevgili; tüm bu acıların içinde,
Yokluğunu dert ediyorum içimde.
Ve kuvvetle hissediyorum
-ki
Gelmeyeceksen eğer
Yankı bile olmak önemli değil bu gezegende.
Ve o an geldiğinde
Beni bu şehirde bir şiirle yolcu eyle.
Ağır ağır soğudu hava,
Güneş tembel bir ışıkla düş/tü satırlarımda.
01.11.2011 Fındıklı-Üsküdar.