Şimdiye..hiçbirzamana

alıştım gülüm...

sensiz uyanmaya alıştım artık

bir ıslak şafakta,bir büyük resmini

gökyüzüne bakıp

yalnız seyretmeye alıştım ben.....

alıştım bitanem....

hazan mevsimi gibi,dökülen yapraklar gibi

kaç kere kırıldığını hatırlamadığım gururumu

defalarca yerden toplamaya da alıştım..

alıştım canım benim...

dizlerimin üstünde çökmüşken ben

kuyruğumu dik tutmalara

ezilmemek için daha fazla

her defasında ayağa kalkmalara alıştım.....

alıştım sevgilim...

çıkmaz sokaklarda dönüp dolaşmaya

yürümeye dalgın,sessiz ve yine yine sensiz

dipsiz kuyularda çırpınmaya

yüreğimdeki şu kurşuna da alıştım...

alıştım bebeğim....

kokun olmadan,nefesini duymadan

önüm,arkam diz boyu karanlıkken

kol gezerken yalnızlığım diz boyu ensemde

korkuyorum sarıl bana dememeye de alıştım....

alıştım be tatlım....

karanlık uykularda süren ağlama saatlerime

umutlarımın yitmesine zaman içinde

bize biz kadar yabancılaşmaya

şimdiye...

yada hiçbirzamana....

alıştım.......

sensizliğe çoktannn alıştım da aşkım

sensiz yaşamak zorunda olan bana

henüz alışamadım....