Sonbahar

yeni doğacak umutların

tohumları düşüyordur belki toprağa

nekahet midir

yoksa ölümün son nefesi midir bu uyku

koparır canı tenden

bu ayrılık seremonisi bu boran

sararan yaprakların son veda hutbesidir bu ağaçla belkide

sessizliğe bürünmüş

ölüm matemiyle solunmuş gibi dağlar

mevsimlerin sonu gibidir

bu sessizlik bu hüzün

ne ilk ne de ne de son olacak bu yalnızlık

yeni bir dost eliyle açılacak kapılar belki de

bir gün gelecek sararacak bütün yapraklar

gökkuşağı çalacak yerden bütün renkleri

hayat akıp gidecek su gibi

ketum

yeni bir umut yeşerecek o gün belkide

verdiğini geri alacaktır toprak bir gün

ne evvelidir bu döngü

ne de ebedi

ayrılık zamanı gelince cürümün faili midir hazan

mevsimlerin sonu olmayacak sonbahar