Susarmışsın

Hepsini aynı sanırdım ayların

Ocağın içine minik bir serçe

Soğuğun içine gözyaşı düşene kadar

Her kış aynı değilmiş meğer

Kar yağmadan da üşürmüş insan

İliklere kadar vurduğunda ayaz

Ruhun tuvalinde

Karışırmış siyah ve beyaz

Gri bir fon içinde

Siyah bir rüzgâr, titreyen bir serçe

Resmetmek zor olurmuş acıyı

İnsanın yüreğine böylesine düşünce

Kayıpsa acının kimliği

Kimliksiz kalıyormuş çekenin nefesi

Kara gözlerinde alevden gözyaşı

Kirpiklerinde buz dağı

Yüreğinde çaresizliğin ağı

Rengini kaybettikçe sabır taşı

'Baba neden, anne neden, neden ben?'

Diye sorarmış çocuğun gözleri

Saçına ağlar, 'suçum ne?' diye ağlar,

İçine ağlarmış sözleri

Görsen bile

Gözyaşı ne renktir

Hangi renk bu acıya denktir?

Bilemez ve bazı gözyaşlarını silemezmişsin

Güneşe düşünce siyah

Oturup kalırmış zaman adlı seyyah

Sorarmış çocuk neden bulanık?

Sorarmış çocuk neden koşamıyorum?

Sorarmış çocuk ellerim?

Sorarmış çocuk gözlerim?

Cevapsız kalır anlatamaz susarmışsın

"Yelkovan" der "akrep" der...

Susar, sessizliğine kan kusarmışsın

Kumdan olsa da saat

Çeviremezmişsin tersine

Çocuğu mutlu etmezmiş hiçbir vaat

Ağlar saçına, ağlar içine

Ağlar ayağına, eline, gözüne

Çocuk ağlarmış kaybettiğine

Göremezmişsin meğer

Gözyaşı ne renktir?

Hangi renk bu acıya denktir?

Bilemezmişsin

Silmek istesen de silemezmişsin

Zorlanır, anlatamaz

Susarmışsın

Çaresizliğine kan kusarmışsın!