Susmak

bir sefere çıkmışam

pusulam bozuk pulam

yolumu şaşırmışam

susmuşam konuşamam

herşey pembe bir rüya

mavi tüllerle örtülü

nede zalımmış dünya

karanlığa gömülü

konuşmak zor

ateş bile bir nefeste söner

şairin dili tutulur

kalemde mürekkep biter

anlamadı hiç kimse

konuştum yıllarca sevdalı bülbül gibi

şimdi susarım öyle

boynu bükük bir gül gibi

ya ben anlatamadım

ya siz anlamadınız

inmek gerek son durak

en güzeli doğrusu çok susup az konuşmak