Susuzluk Mutluluğa
Ağlayasım var; hüngür hüngür…
Ağızlar dolusu küfürler savurasım var herkese, her şeye.
Durmadan, kendimi durdurmadan haykırmak.
Kendi ölümüme ağlar gibi, utanmadan feryat figan edesim var bu günlerde.
Bağrımı döve döve, saçlarımı yolarcasına, canımı çıkarırcasına…
Neden bilmiyorum ama hıçkırıklarımdan nefesim kesilsin istiyorum.
Ağlamak değil; gözyaşlarımla boğmak istiyorum tüm kötülükleri.
Nuh’un gemisi yüzsün gözyaşlarımda…
Ama ölmesin tek bir can bile;
boğulmasın benim yüzümden.
Ölüme bir ağıt değil, yaşama ağıt olsun tüm acılar,
tüm kahırlar.
Tüm zehri akıtmak gözlerimden;
susamış toprakları beslemek gibi.
Ama tuzlu olmasın hiçbir damla.
Hayat almak değil, hayat vermek için ağlamak.
Ruhumu yırtarcasına çıkmak istiyorum,
kendi gözyaşlarımın seliyle kederden.
Kimse durdurmasın beni,
kimse kınamasın “kız gibi” diye.
“Ağla,” desin bana,
“ağla; çıkar içindeki tüm kederleri.
Boğ hepsini gözlerinin barajında.”
Susuz kalmış tüm coğrafyalar dualar etsin ardımdan;
ki ancak sıyrılırım günahlarımdan…