Uçurumun İki Suskunu

Kömürden bir sükûtu emziriyor şimdi sokaklar,

Gözlerin; iki damla mürekkep, iki dipsiz kuyu.

Zaman, paslı bir bıçak gibi bilenirken

eski bir rüzgâr hıçkırıyor ömrümün kırık neyinde.

Gökyüzü, avuçlarımdan dökülen bir veda gibi ağır,

yıldızlar sökülmüş bir gecenin açık yaraları.

Ben ise, gölgesini uçurumlardan toplayan bir sürgün,

dokunduğum her şafak, kül rengi bir salıncak.

Yüreğim, göğüs kafesimde çırpınan telli bir turna.

Senin yokluğun,

salkım söğütlerin ağladığı bir mahşer yeri,

yüreğimin kıyılarına vuran hırçın, sağır dalgalar ise

içime çöken bir kıyamet.

Sen; saçlarında samanyolunu eriten gizli bir gökyüzü…

Bense, kendi cehennemini sırtında taşıyan yorgun kış ağacı.

Susuyoruz birlikte.

Sessizlik… bir çivi gibi çakılıyor şakağıma geceden.

Hangi kelime kurtarır bizi

bu dilsiz,

bu kanayan heceden

Biz artık

aynı uçurumun kenarında

iki eksik gölgeyiz.

Kapatma gözlerini

kirpiklerin,

kendini hatırlayan bir şiirin son çizgisi

yazılmamış bir intiharın ertelenmiş cümlesi.

Aşk ise;

ölüme fırlatılmış bir çığlığın içinden geri dönmeyen

en derin yankısı…

Biz ise,

o yankının içinde kaybolmuş

iki yaralı suskunu..