Uyanamıyorum

evden gecenin, karanlığına akan yollara

belki de butik bir kırgınlığın hatıratlarına

baktığın gibi bakamazsın

çok mubah

çok haram

ve nihayetinde ölümlüdür gözler

ne bir yakamoz

ne bir yaka

gölgelememeli s/benliğini gözlerinin

sürer mi hiç insan yağmur tozu gibi ayrılığı yanaklarına

Siz ki çok daha iyi verirdiniz herkesten ağzının payını

kesin hayat yedi içti de yalnızlığa söylenecek bir laf kalmadı

tekrar tekrar kondurmuşsunuz gül konmuş dudaklarınıza

İkili politikalar, ikili politikalar'

neden ki bunca ikircikler

gerdik ya ölü yüzlerimizi rüzgârda savrulan bir ipin ıslaklığına

yardım ve yataklık edenin ederi kadardır

artık başlık paramız

başımızı sevenlerimize bağışlayınız

uçuşan kemiklerimizin çocukça kanattığı kırıklık

şeker hamur kurabiyesi tüter fakirliği kısık bir tepside

belki de çok kırıldık gözlerinizde

gözleriniz ucuz bir dikiş iğnesi

geçmez ipliğiniz bu tene

derin bir burgaca karıştı

sessizce yurt tuttuğunuz

kıyılarında kuğuların oynaştığı

ahh o denizsiz şehriniz

cadde ışıkları da yanmıyor üzerimizde

boşuna kollarınızla basmayın sabahları saçıma

uyanamıyorum

belki de uyanmak istemiyorum