Uyuyupta Hiç Uyanmamak İster İnsan...

Yalnız kaldıysa

Sevdikleri ayrı bir uçtaysa

Sokak lambaları parmaklık sokaklar duvar olduysa

Uyuyupta hiç uyanmamak ister insan...

Hasret derdi dokur

Yalan nefreti nakışlar

Kader ağları örerse

Uyuyupta hiç uyanmamak ister insan...

Sabahların eski tadı olmazsa

Felek suyunu değil zehrini sunarsa

Birde kelimeler boğazda düğümlenirse

Uyuyupta hiç uyanmamak ister insan...

Çölde kalmışım sanki bir serap

Serabı bile bana azap

Dökülür başımdan aşağı kezzap

O zaman uyuyupta hiç uyanmamak ister insan...

Kısaca dünya tüm kaşıntısıyla dönüyorsa

Uyuyupta hiç uyanmamak ister insan

Ama uyumak ya da uyutmamak

İşte bütün mesele bu