Uzak Yaşamak

hiçbir kıymeti yok, fotoğraf gibi

unutulup sandıkta solan dostların.

bir rüyadan uyanır gibi yaşamak;

elini tuttuğum herkes nihayetinde

kayboluyor, bırakırken nefesimi

önce kendimi arıyorum, nerdeyim?

tanrım! nerdeyim bilmiyorum...

kimi beyaz meşeden kimi demirden,

kapılar hep aynı yere açılır.

arnavut kaldırımı ya da asfalt;

hiçbir şehirde görmedim çıksın

farklı yöne yollar, beni şaşırtsın.

bulurmuş kaptanlar yollarını,

takip edip çoban yıldızını.

yıldızlar, o kadar çoklar ki geceleri

ve o kadar güzeller ki...

kalan nefesimi onlarla tüketiyorum.

yılda bir kez açan çiçekleri görüyorum,

kimisinde ise harcanan dilekleri

ben çağrılmayı diliyorum yılda bir kez

eylül ya da nisan farketmez,

henüz yolumu bulamadım

ve hiçbiri parlamadı ikinci bir kez

kayıp gidenleriyse hiç saymadım.

kurbağalara benziyor öfkem

çirkin bakışlı aç kurbağalara,

susturmak için birşey yapmadım.

geceleri daha kuvvetli duyuluyor,

sessizliğin içinde devleşiyor

uzak dillerden küfürler sıralıyorum

sonra kalbimi dinlemeye koyuluyorum,

üç atışından biri noksan

kulağım çınlıyor aniden

kimbilir gene ne beddua aldım?

tanrım! kimleri incittim bilmiyorum...

beni bekliyor biryere gidecek gibi,

her zaman hazır bavulum;

içine sığmaya yeter yalnızlığım.

burnuma ne zaman düşse tuz kokusu

kapılıp köpüklerine denizin

daha da uzakların bilsem var olduğunu

gitmek istiyorum.

öyle bi gitmek ki bu ufku deleceğim,

söküp atacağım bütün yıldızlarını gecenin!

bütün örteceğim izlerimi gelmesin kimse peşimden!

son dileğim varsa işte bu!

uzak!

uzak yaşamak!