Uzaklardasın

senden y/itik benliğimle hücremden seyrediyorum,

başı öne düşmüşlüğümle

hayat bütün saydamlığıyla penceremden uzaklaşıyor

kendimi yüzlerinde bulamadığım insanlar görüyorum .

sokaklarda,

caddelerde,

şu devasa kentin loş ışıklarında,

hayatla barışık hayatla iç içe

akşamları yağmurların teninde ıslanmış yürüyorlar.

bense şu soğuk hücremin cehennemsi manzarasında,

yalnızlığımın ayazına oturmuş yangından şiirler içiyorum

yüzlerinden düşüyorum O' gülüşen insanların

aynalarımsa hep kırık

rüzgarların ısırdığı saçlarım,

kirpiklerim kırık .

bütün var gücümle bir resim çiziyorum kendimce

gözü kara bir kadın çiziyorum

ruhumdan üfleyip hücremin kıblesine asıyorum seni

ama yetmiyor / yetinemiyorum .

ey ben diyorum,

ey kara gözlerden y/itik

ey hücrelere beni mecbur eden kaderim diyecektim

sustum !...

sonra sana baktım isyanlarımı susturup

gözlerin sus diyordu bana

sus !

oysa susturamıyorum beni,

bastıramıyorum isyanlarımı .

ben yine içimden küfredeceğim hayata

beni yüzlerinden düşüren insanlara,

nisan yağmurlarına,

ve bana hüznü reva gören aynalara

ki bütün kirpiklerim O' kırık aynalardan düşüyor.

ey sevgili !...

benki köyünün amberinde,

bir zemheride ellerim hayal hayal üşürken akşamları

sen hücreme astığım cansız suretinle,

her an...

yüreğime hasretle düşüyorsun .

ayaz oluyorsun,

yangın oluyorsun,

bir fırtına olup cam kırıkları taşıyorsun hücreme

tenimdeki yaralar ondan

kana buluyorsun,

hüzne boğuyorsun beni .

hayal olup uzaklaşıyorsun gün be gün

şimdi hayat gibi uzaksın benden ey sevgili .