Vedasız Gidişler

Bak çatlamış dudakların ,

çölde kalmış yanmış tenin .

Suya hasret miydin

yoksa bir sevenin gölgesinde mi.

Serap sanıp nerelere sığındın.

Engin denizler görmüşçesine açılmış gözlerin.

O denizler ki gözlerine ayın raksını aksettiriyor.

Bak yalnızsın konuşuyorsun hayallerle.

Yüzünde karmakarışık şekiller beliriyor

sanki gerçekmiş gibi.

Yanıyorsun

yalnızlıktan dayanılmaz sancılarda

kıvranıyor yüreğin...

Ve kum taneleri akarken avuçlarından yıllar gibi,

sen yoksun yar yanında..

Soğuk rüzgarlar esiyor bedeninde,

kar yağdırıyor saçlarına ,

ayazı vuruyor kışın.

Denizin içli şarkısını söylüyor

dalgalar hırçınlaştıkça hırçınlaşıyor.

Gece çökerken kasvetiyle

sen ise vuruyorsun kendini yollara.

Belli belirsiz ayak izlerini takip ederek..

Bak geceler kovalıyor gündüzleri

seni ağlatıyor yüzündeki çizgiler.

Aynalar düşmanın oluyor ,

küsüyorsun zamana.

Bir de ah yok mu şu kahreden yalnızlık

ve

yarin yokluğu ok olup saplanıyor.

Vakit gecenin bir yarısı

yine aynı balkonun altındasın ,

yine aynı şarkı çalıyor ,

sense gözlerini kapıyorsun

ellerin dokunuyor bir hayale.

Gücü tükenmiş kalbinin,

takati kalmamış duyguların ,

onun peşinden koşmaktan yorulmuş ruhun ,

miyadı dolmuş eşya gibi atılıvermiş bir köşeye..

Ne oldu gelecek vadeden sözlere ,

ne oldu aşk ile yanan yüreklere ?

Gitti değil mi?

Gitti bir anda veda etmeden.

Gitti

ve

bitti bu hikaye...