Yalnızlık Hegemonyası

"kendimden uzak bir yerde, tek başıma oturmuşum.

duygularımın üzerinden kayıyor topraklar"

yapayalnızım

en az bir tarla korkuluğu kadar...

nefes almadan duruyorum nicedir

koşsam matah bir ışığın karanlığına gömüleceğim

soluklansam, soluk bir titreme hüznü

dilimde bitmeyen o arya

şimdi bir bozacı peşkeş çekmişse yarınları

karsız bir aralık leyl'ine

günlerden perşembeyse

üstelik alnınızda doğuyorsa içli bir salâ

ve mahşerse

ve irin ve toz ve kan sarmışsa afakı

hayatı neresinden kavrasın o yalnız sarmaşık

sar onu leyla

yapayalnızım

en az bir tarla faresi kadar

ah bir delikanlı elinden olmadı ölümüm ya ona içlenirim

soysuz hançerlere doydu kanımın neferi

öldü sevdiğim nehirler, otlar ve nilüferler

çok geç

lodosundayım ayrılığın

ne yana essem zehirlenir içimdeki çocuğun kömür gözleri

ve kan sustum

can bağırdım

olmadı kirpiklerimi yaktım

olasıdır

damlayan her yaşın külden bir çamura bürünmesi...

sevgilim sen vahdetsin

ben bu hengamede mâsiva

şimdi

atlar karanlık ve soysuz

atlar ağu gibi rahvan

atlar toy gibi dumansızsa göğünüzde

mavi bir kurşunla vurun beni

umut vaat etsin ölümüm

değil mi ki tan/erden kayıp bir rüya...

fotoğraftaki çocuk kadar yalnızım

düşlerim bir oğlan kelebeği

düşlerim zaman elinde

sokaklar dolusu parya...

yapayalnızım

en az tanrı kadar

hiçbir şeyim yok küfrüm, cehaletim ve biadetimden başka...

'hayat' dediğin vesikasız fahişe

'yaşam' eyvallahsız bir angarya

aralıkikibinonbir

a n k a r a