Yalnızlık Şehri

Önemi yok ,yok artık

Ne gece ne gündüzümün..

Bu son yasıdır artık bu şehri terk edişimin..

Uhrevi düşüncede sözü var sevilerin

Yad düşlerde kaldı iklimsiz gülüşlerin

Kor alev istilallar yakıyor bedenimi

İlahi kelamlarda, dillerde fıgan kaldı

canhıraş duygularda, bilinmez ihtimal kaldı..

Ne bir sevgili var ardıma ağlayacak

Ne bir tatlı tebesüm sevdamı anlaycak.

Vefasızlığın izi kaldı,dostluğu inkar kaldı

Bilinmez yüreklerde derdime derman kaldı.

ANLADIM HER ŞEYİ DÜŞMAN.HER ŞEYİ İNKAR ŞEHRİN...

Gece sabahlara dek yalnız adımladığım

Bu sokak taşlarının nedır bu düşmanlığı.

İçime sindiriyor gizemli yalnızlığı.

Aşikardım her direkte her asılı lambaya

Her ah edişime şahit her ışık hüzmesinin

İçimdeki depremin,sevda bilinmezinin..

ANLADIM HER ŞEYİ EFKAR,HER ANI EFKAR ŞEHRİN..

Kimsesizliğime tanık gece kahvelerinin.

Dost sohbetlere asılı kirli tavanlarının

Sigaradan sararmış isli duvarlarının

Dile gelse söylese ne halde olduğumu

Haşa yaradanıma yanlış yerde doğduğumu..

Hatırası kalbde kaldı bu yalnızlık şehrinin.

Alıcı kuş inadına çözüldü felsefesi

Yüreğimde cevapsız her anı, her kisvesi.

Cananımı aldı benden ,düşmanımdır bu şehir

Başı boş, içi boş, sonu boş bu şehir.

Sitemli tepesinde dertli feryadım kaldı

Bu acımasızlığıyla dinmez öfkemi aldı.

ANLADIM HER ŞEYİ HAİN, HER ŞEYİ İSYAN BU ŞEHRİN.

Ah bilemezdim, bilemezdim böyle olacağını,

Benı yaşatan bu şehrin, BİR GÜN MEZARIM OLACAĞINI!